اهمیت اقتصادی کنترل خوردگی را می‌توان با بررسی آمارهای منتشرشده در مطالعات صنعتی به‌خوبی نشان داد. بر اساس مطالعه IMPACT متعلق به NACE International، هزینه جهانی خوردگی در سال ۲۰۱۳ حدود ۲٫۵ تریلیون دلار در سال، معادل حدود ۳٫۴ درصد تولید ناخالص جهانی، برآورد شده است. این رقم نشان می‌دهد که خوردگی تنها یک مشکل فنی و تعمیراتی نیست، بلکه یک مسئله اقتصادی در مقیاس جهانی محسوب می‌شود.

در ایالات متحده نیز مطالعه «Corrosion Costs and Preventive Strategies» که توسط CC Technologies و NACE انجام شد، هزینه مستقیم خوردگی را حدود ۲۷۶ میلیارد دلار در سال برآورد کرد که معادل حدود ۳٫۱ درصد GDP آمریکا در سال ۱۹۹۸ بود. در این مطالعه، هزینه‌های غیرمستقیم خوردگی نیز به‌صورت محافظه‌کارانه تقریباً برابر هزینه‌های مستقیم در نظر گرفته شد؛ بنابراین اثر کلی خوردگی می‌توانست به حدود ۶ درصد GDP برسد.

در صنعت خطوط لوله نیز هزینه‌های خوردگی قابل توجه است. بر اساس داده‌های AMPP، هزینه‌های مربوط به پایش، تعویض و نگهداری خطوط لوله جمع‌آوری و انتقال در آمریکا حدود ۷ میلیارد دلار در سال برآورد شده است. همچنین هزینه خوردگی در شبکه‌های توزیع گاز حدود ۵ میلیارد دلار در سال گزارش شده است.

در صنعت تولید نفت و گاز، هزینه سالانه خوردگی حدود ۱٫۳۷۲ میلیارد دلار برآورد شده که شامل هزینه‌های خطوط لوله و تأسیسات سطحی، تجهیزات درون‌چاهی و بخشی از هزینه‌های سرمایه‌ای مرتبط با خوردگی است.

از طرف دیگر، شکست خطوط لوله می‌تواند هزینه‌هایی بسیار فراتر از تعمیر خود لوله ایجاد کند. در صورت وقوع نشتی، شرکت ممکن است علاوه بر هزینه تعمیر، با هزینه‌های توقف تولید، از دست رفتن محصول، پاک‌سازی محیط‌زیست، جریمه‌ها، هزینه‌های حقوقی و افزایش هزینه بیمه مواجه شود. مطالعات مربوط به حوادث خطوط لوله مایعات خطرناک نیز نشان داده‌اند که بخش قابل توجهی از محصول آزادشده ممکن است بازیابی نشود و هزینه‌های قابل توجهی برای خسارت و پاک‌سازی محیط‌زیست ایجاد شود.

بنابراین، مقایسه هزینه حفاظت کاتدی با هزینه احتمالی خرابی نشان می‌دهد که حفاظت کاتدی را باید یک اقدام پیشگیرانه و سرمایه‌گذاری برای کاهش ریسک دانست، نه صرفاً یک هزینه اضافی. هزینه اولیه خرید و نصب آندها، رکتیفایر، کابل‌ها و تجهیزات اندازه‌گیری در مقابل هزینه احتمالی تعمیر یا تعویض خط، توقف تولید و پیامدهای زیست‌محیطی قرار می‌گیرد.

همچنین AMPP گزارش کرده است که هر یک دلار هزینه‌شده برای پیشگیری از خوردگی می‌تواند در برخی شرایط تا ۱۶ دلار از هزینه‌های تعمیر و جایگزینی جلوگیری کند. این مقدار یک شاخص عمومی است و نباید به‌عنوان نرخ بازگشت تضمین‌شده برای همه پروژه‌های حفاظت کاتدی در نظر گرفته شود، اما به‌خوبی اهمیت اقتصادی رویکردهای پیشگیرانه را نشان می‌دهد.

بر این اساس، در ارزیابی اقتصادی یک سیستم حفاظت کاتدی، بهتر است به جای مقایسه صرف هزینه خرید تجهیزات با بودجه پروژه، «هزینه چرخه عمر» و «هزینه مورد انتظار خرابی» بررسی شود. در چنین رویکردی، هزینه حفاظت کاتدی در برابر کاهش احتمال شکست، افزایش عمر خط لوله، کاهش تعمیرات اضطراری، جلوگیری از توقف تولید و کاهش ریسک‌های زیست‌محیطی قرار می‌گیرد. این روش می‌تواند مبنای منطقی‌تری برای تصمیم‌گیری اقتصادی در پروژه‌های نفت و گاز فراهم کند.